Voelt de hond een naderende euthanesie?

Elise een vraagje hoe is alles nu na dat je bij dierenarts geweest bent.Ben even weinig op site geweest na dat we ons 2 hondje ook moesten laten gaan na de regenboog.De dood en nieuw leven lag erg dicht bij elkaar 1 maart deed eddy zijn oogjes voorgoed dicht en 6 maart werd onze kleinzoon geboren.Dat is zo dubbel ,maar dat mensen zeggen och het is maar een hond!die kan ik wel de ..... omdraaien.

Ik heb mijn lieve labrador van 15 jaar vorig jaar moeten laten inslapen, het ging echt niet meer, kon niet langer op zijn pootjes staan en de arthrose was heel pijnlijk geworden.

Ik heb er voor gekozen om de dierenarts thuis te laten komen en haar heel stilletjes binnen te laten zodat mijn hond het niet zou horen. Zij heeft het spuitje dan klaargemaakt in de keuken en is vervolgens naar hem toegegaan. Voor ons was dit een bijzonder emotioneel moment, maar ik kreeg echt niet het idee dat mijn liefste vriendje er veel van heeft geweten. Ze heeft hem eerst laten slapen en dan hebben we voor het allerlaatste spuitje afscheid genomen. Is heel hard, maar voor hem was deze manier de beste. Hij is thuis in zijn vertrouwde omgeving en op zijn eigen nestje kunnen sterven, omringd door de mensen die hij zo graag zag.

Het verdriet blijft enorm groot, maar toch gaf ons dit een enorme troost.

Ik voel dus met je mee en wens je heel veel sterkte !! Maar thuis sterven is volgens mij het beste wat je voor je lieve vriend kan doen, want als je hem naar de dierenarts brengt voelt hij het zeker aan.

Nog één ding Elise !

Ik begrijp dat je zegt, ik weet niet wat ik moet beslissen, wanneer is het voor de hond genoeg geweest ?

Ik had dat ook, hij kon bijna niet meer lopen en viel steeds om, maar dan bekeek hij me, met zijn heldere lieve ogen en dacht ik kan het (nog) niet..
Mijn lieve vriend at ook nog heel goed en zijn koekjes werden nog steeds in dank aanvaard. Ik heb dan aan de DA gevraagd wat zij er van dacht, zij had hem per slot van rekening ook 10 jaar gekend en verzorgd door moeilijke periodes. Zij heeft me toen gezegd dat een hond moet kunnen rondlopen, al is het dan wat trager. Van zodra hij zich niet meer voldoende kan bewegen of bijv. zichzelf niet meer goed kan omdraaien en beter leggen in zijn nestje, dat het dan niet meer echt leefbaar is voor de hond.

Ik weet nu dat ik eigenlijk mijn beslissing te lang heb uitgesteld, maar achteraf is het altijd makkelijker. En ik vergeet ook nooit, hoe ik op de DA stond te wachten, zij had toen beloofd om er om 10u te zijn en uiteindelijk werd het 11u30, dat was heel erg moeilijk, want de twijfel blijft tot het laatst. En dan het onbegrip van sommige mensen, het is maar een hond...zij begrijpen niet dat het je beste vriend kan zijn en dat je zoveel gedeeld hebt met de hond ! Maar andere hondenmensen begrijpen je verdriet maar al te goed !

Ik heb trouwens achteraf een foto van mijn vriendje met onderstaande tekst gegeven aan mensen die om hem gaven en eigenlijk is deze tekst wel heel treffend vind ik nog altijd :

Als twee bruine ogen vragen,
Help mij, want ik voel me niet fijn,
Mag je dan, omdat je voelt dit is het einde,
Egoïstisch zijn?

Als je van de dierenarts hoort,
Dit komt nooit meer goed,
En hij krijgt steeds meer pijn,
Mag je dan omdat je hem niet kan missen,
Egoïstisch zijn??

Als twee trouwe ogen zich sluiten voorgoed,
En je zonder hem naar huis toe moet,
Met een halsband in je hand,
En je hart vol pijn,
Dan probeer je jezelf te overtuigen,
Ik mocht niet egoïstisch zijn.

Al die tijd met zijn tweetjes,
Elke dag samen was een feest,
En in al die tijd,
Is hij zelf niet een keer,
Egoïstisch geweest.

Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd en vergeet nooit dat je hem altijd een heel goede thuis hebt gegeven en je er altijd voor hem was !!

Dankjewel,voor de mooie,hele mooie reactie.Ik heb het gevoel dat mijn bezorgdheid hier echt begrepen wordt.Wij hebben hem als pup gekregen 13 jaar gelden,hij is met mij mee gegaan van mijn ouderhuis,naar mijn nieuwe huis toen ik trouwde.Door omstandigheden,hebben we helaas geen kinderen,en hij is mijn alles.Als het niet goed met me gaat,voelt hij dit aan,en het lijkt of hij mij feilloos aanvoelt.Voor hem stap ik s ochtends mijn bed uit,en door hem, had ik meer vechtlust, tegen mijn chronische depressie,ik kon het hem toch niet aan doen,hij had me nodig....en ik hem ook.Hij was en is de hele dag aan mijn zijde,wij tweetjes.
Nu is hij al 13,en ik weet dat DE DAG steeds dichter bij komt.Van morgen moest ik hem helpen zijn achterwerk optillen.Dit is 1 keer eerder voorgekomen tot nu toe.DeDA zegt; dat hij op het kantje zit,1 stap achteruit qua gezondheid, en dan is het wel DE VRAAG,wat doen we?
Ga ook absoluut niet op vakantie,want ik wil bij hem zijn,je zult maar wat geboekt hebben,en het het niet goed met hem,dan is mij de vakantie niks meer waard.Ik weet dat ik ontzettend veel verdriet zal hebben als hij moet gaan,ik ben echt heel bang voor dat moment,omdat ik weet dat ik de kans loop er aan onder door te gaan ivm mijn ziekte.Nu is hij mijn steun en toeverlaat,mijn maatje,mijn vriendje,mijnalles..maar ik wil absoluut niet egoistisch zijn...als hij het maar goed heeft,en daar zet ik alles op alles op.Om steeds te proberen in het belang van hem te denken,en noiet van mezelf.Bedankt voor jullie zo mooie reacties..

Beste Elise,

Dat is graag gedaan en ik voel echt heel sterk met je mee ! In dezelfde periode vorig jaar, zat ik immers met hetzelfde enorme verdriet!
Na de dood van vriendje was ik kapot van verdriet en ben me toen gaan inzetten voor asielhondjes, dat had ik me altijd voorgenomen ter nagedachtenis aan hem ! Ben immers alleen en mijn hond was ook mijn alles, voelde me ineens zo echt alleen en had geen zin meer om iets in mijn eentje te ondernemen.

De asielhondjes hebben me erdoor geholpen, hen een lange wandeling en aandacht te geven gaf me een goed gevoel. Ik heb daar trouwens mijn nieuwe maatje, een verwaarloosde Golden Retriever, gevonden. En ik die altijd zegde, nooit nog een hond en ik vind nooit nog z'on brave...ik had het fout.

Geef de moed niet op Elise, je was en bent een fantastisch baasje voor hem geweest en dat mag je nooit vergeten ! Ik vergeet mijn Labrador ook nooit en hij is steeds in mijn hart, ik draag trouwens altijd een halsketting met daarin een plukje haar van hem, zo is hij nu nog altijd bij mij.

Veel sterkte gewenst !
Marie-Rose

Ik denk idd dat honden aanvoelen als het tijd is. Met of zonder spuit. Onze hond had botkanker en ging langzamerhand achteruit. Toen hij op een avond ons allemaal nog bij langs ging wat hij anders nooit deed. Langs mij, mijn broer en mijn ouders. De laatste knuffel en aai over de bol. Vervolgens ging die op zijn vertrouwde plekje zitten en is hij vredig heen gegaan.

Ik heb het ook altijd een heel moeilijke kwestie gevonden, je hond laten inslapen of het lot laten beslissen.
Mijn eerste hondje, een maltezer. Boemer heette hij, ik had hem gekregen als pup en hij was 12 jaar oud toen het noodlot toesloeg. Hij had een fantastisch leven gehad maar plotseling op een ochtend had hij een soort acute kanker waardoor hij helemaal verlamd was. Diezelfde dag hebben we hem laten inslapen, we hebben afscheid kunnen nemen en hem kunnen laten voelen hoe graag we hem zagen.
Toen boemer 10 jaar oud was hebben we een pup bijgenomen, een kruising tussen een maltezer en een jack russel, echt een schatje. Het was een teefje en ze heette luka. Ze was mijn alles, zo lief, zo rustig maar toch zo speels. Enkele maanden geleden was het een dag zoals een ander, ik weet zelfs niet meer wat ik toen met luka deed of hoeveel liefde ik haar die dag heb gegeven. Een vriendin van mijn zus heeft onze poort laten openstaan en luka is doodgereden. Toen ik haar daar zo lag liggen, zo hulpeloos, zo klein. Vreselijk gewoon, ze is slechts 3 jaar mogen worden.

Na deze bijde dingen mee gemaakt te hebben weet ik dat ik liever afscheid kan nemen, de dood van mijn tweede hond kwam zo plots dat ik haar nu nog steeds heel erg mis en nog steeds met het wat als- gevoel zit. Zelfs nu ik sinds een maand een nieuw hondje heb, een cavalier, Beau genaamd mis ik mijn lieve kleine luka nog steeds enorm

Het verlies van een dier is 1 van de ergste dingen in het leven en is zeker niet te onderschatten maar wanneer je je diertje nog hebt laten voelen dat je hem graag ziet kan je met een gerust hart verder gaan met je leven, wanneer je je diertje een goed leven hebt gegeven kan je jezelf niets verwijten.

groetjes Chiel

Chiel,

Wat vreselijk dat jou hondje Luka werd doodgereden !!

En zoals je zegt het verlies van een dier is niet te onderschatten !! Spijtig genoeg kreeg ik in mijn vriendenkring ook dikwijls z'on blik van...zeg, het is maar een hond...mensen begrijpen het niet altijd !

Ik geloof wel dat honden dat voelen.. laatst werd de hond van een vriendin van minj ingeslapen.. Al dagen kwam er niets meer uit.. vlak voordat ze naar de dierenarts gingen leefde hij op, rende hij, sprong de auto in.. heel vreemd, alsof hij wou zeggen;
"kijk nou, ik kan het nog wel!"

Je hoort ook wel eens dat honden extra lief en beschermend zijn voor hun zwangere baasje.. Ook omdat ze verdriet zo goed aan kunnen voelen.. Bijzonder!

Wat fijn om dit allemaal te lezen,dus zo 'gek'is het niet dat ik zovéél om hem geef,idd wordt er ook tegen mij gezegd 'het is een hond'.Dat weet ik ook wel,en ik weet ook wel dat ik niet mag klagen,want hij is al 13,maar het afscheid moeten nemen,DAT.Hij wil altijd bij mezijn,als ik weg ga wil hij mee,om maar bij mij te zijn.We zijn dag en nacht bij elkaar,en begrijpen elkaar als geen ander.Ik hoop dat ik op het moment ,dat hij er zelf ook vrede mee heeft,de beslissing kan maken,op het juiste moment dus,en dat ik niet te emotioneel ben voor hem,zodat hij mijn verdriet aanvoelt,en ik het voor hem daarmee nog moeilijker maak.

hallo,
ik wil ook graag even reageren op dit emotionele topic...want ik zit met hetzelfde dillema als jij Elise.wij hebben een jackrusseltje van 14 jaar,ook geen kinderen kunnen krijgen en heel belangrijk voor mij!het is mijn beste vriendje die van pup af aan me overal volgt(tot op het toilet!)en nu sinds 2 jaar zelfs naast ons bed slaapt omdat hij ws door verlatingsangst anders jankt en het huis onder plast.Naast ons slaapt hij heerlijk!Maar nu...in maart is hij héél ziek geweest,24 uur braken en diarree;prikken van dierenarts hielpen niets,hij was doodziek.Hij heeft ook al 2 jaar een hartruis en slikt bloedverdunners en plastabletjes..én 14 jaar oud.Op dat moment wilde ik hem uit zijn lijden verlossen;wij en hijzelf ook waren er klaar voor.Maar de dierenarts wilde hem aan een infuus leggen terwijl dit gevoelsmatig tegen mij inging.Maar ikzelf was net thuis van zware operatie en niet standvastig(was te emotioneel).De dierenarts zei;een spuit kan altijd nog,waardoor ik me schuldig ging voelen...
Hij is er bovenop gekomen maar enorm achteruit gegaan;hij loopt nog maar kleine stukjes en wil naar huis.Z'n eetlust is verminderd,maar eet nog wel graag lekkere hapjes(zoals knakworstjes!ik weet 't niet goed,maar wat maakt het nog uit en hij moet toch eten??)hij is 1,5 kilo afgevallen.Als hij staat trillen zijn achterpootjes.Maar waar het mij om gaat; als hij plast dan likt hij daarna fanatiek z'n plassertje;alsof het pijn doet?ook lag hij gister te slapen,vloog opeens overeind en weer dat likken.hij heeft nu ook 2 x een 'aanval 'gehad van hevig smakken en slikken met de bek en daarna dwangmatig gras(en zelfs plantjes)eten,hij rukte het uit de grond.Daarna viel hij als een blok in comateuze slaap.Het is ons wel duidelijk dat het einde nadert..Maar wanneer grijp je in he?We willen niet te vroeg en zeker niet te laat..Ook ik ben bang dat ik opeens thuiskom(wek 3 ochtenden)en dat ik hem in pijn of dood aantref..Als hij slaapt denk ik ook vaak;slaap maar in..Het verdiret zal hevig zijn,maar deze tijd vind ik ook afschuwelijk...en we willen niet dat hij lijd..Maar die tegenstrijdige signalen zijn zó moeilijk;dan weer denk je,ach gut,hij is óp,hij is er klaar mee.En dán;hup;staat hij kwispelnd bij zijn riempje te wachten op z'n loopje van 20o meter...
fijn om hier even van me áf te kunnen 'schrijven!!
nina

Met heel ,heel veel verdiet hebben we onze Westley,gisteren eigenlijk toch plotseling in laten slapen.Ik kwam smiddags thuis,en hij lag op de grond of hij gevallen was,wilde hem optillen,maar hij kon niet staan.Mijn man direct gebeld.Da gebeld,die kwam.Had een beroerte gehad,dit even kort ga verder bij de topic;afscheid.Toen moest de beslissing gemaakr worden,wat doen we,en uit liefde voor hem,en ik niet egoistisch wilde zijn heb ik deze beslissing gemaakt,we hebben van alle tijd genomen om hem op een hele mooie,dus onze manier in de tuin te begraven,ik heb haartjes bewaard,en een gipsafdruk van zijn poot gemaakt,en vele foto's.

Ja, het is echt een heel emotionele beslissing,
maar als je bepaalde kenmerken van je hondje kan bijhouden, zoals bij Elise een pootafdruk helpt het zeker wel!
Ik heb zelf van al mijn hondjes die ook ooit had een foto ingekaderd en die foto's hangen op.
Zo zijn ze nog steeds bij me waar ik ook ga.

groetjes

Hé je mag niet dom zeggen hier hoor!!!

elise, ik heb ook 2jaar terug 2 honden op enkele maanden , moeten afgeven, ze hadden alle 2 kanker, onze oj had miltkanker , waaraan hij geopereerd is , en alles goed in orde was gekomen, maar enkele weken later , heeft hij een hartinfarct gekregen , is de dierenarts , s'nachts , nog thuis gekomen, maar heeft hem dan mee genomen, bij haar in de kliniek, en s' morgens zijn we dan bij,hem geweest, maar moesten toch een spuitje laten zetten, omdat het niet meer ging.
ons tascha, had melkklierkanker , was nochtans op 2 jarige leeftijd, gesteriliseerd , en heeft dan ook huidkanker bij gekregen, bij haar hebben we afscheid genomen thuis, in haar vertrouwde omgeving,we hebben altijd spijt gehad, dat we dat met onze eerste hond ook niet gedaan hebben , want de dieren , zijn , zoals mensen ,ook graag in hun vertrouwde omgeving.
ik wens je nog veel moed

Marie-José,
wat is wonderschoon gedicht! Prachtig!

Ja ,ik voel hier echt de steun en begrip naar elkaar,toen ik Westley moest laten inslapen was het'het moeilijkste moment van mijn leven'.
Ik kan niet met zekerheid zeggen of hij het aanvoelde,dat hij ging inslapen.Nu heb ik zelf de euthanasie meegemaakt van mijn hond, ik zag wel dat hij stressig was toen de DA binnenkwam. En bij de eerste spuit keek hij om,maar dit schijnt ook een redelijk pijnlijke te zijn?Hij sliep verder heel rustig in.We hebben hem op onze manier begraven,en de hele dag daar de tijd voor genomen,dat heeft me goed gedaan.In een kist met zijn dekens,zijn knuffels,een laatste brief aan hem. Alleen lijkt het of ik in een boze droom ben beland,soms denk ik; dit kan toch niet waar zijn dat hij dood is,dat echt nooit ook NOOIT is.
Ik verzamel ook de gedichten zoals hierboven, en de regenboogbrug.Ik ga een plakboek maken ter herrinnering aan hem, en hou een dagboek bij de eerste tijd.

hoi elise,
heel veel sterkte met het verlies van Westley! heel erg voor je.
liefs, melissa

Dankjewel, het me me erg goed dat je me sterkte wenst.
Het gemis is groot...
Gelukkig dat er dit forum is,waar je"alles"met elkaar kunt delen.en men begrijpt hoe het voelt.
liefs Elise

Nog eens heel veel sterkte Elise, ik leef echt met je meer, weet immers hoe moeilijk het is !

Er gaat bij mij ook nog steeds geen dag voorbij zonder dat ik aan mijn Yoshike denk, hij was toch zulk een geweldige hond ! Gelukkig heeft hij bij het inslapen niet eens geweten dat de DA hem een spuitje gaf, hij bleef heel rustig liggen en was niet gestresseerd, in tegenstelling tot zijn baasjes. Maar het belangrijkste is, dat de baasjes tot op het laatst bij hen zijn en je er kan op terugkijken hem altijd gelukkig te hebben gemaakt !!
En jouw Westley heeft een fantastisch leven bij jullie gehad daar ben ik van overtuigd !

Ondertussen heb ik nu zelf een lieve Golden en dat helpt, het is eigenlijk heel raar, Yoshike was een Labrador maar toch is het heel dikwijls zo dat als ik naar Tibo kijk, ik kan zeggen...oh nu doet hij dit of dat net hetzelfde als Yoshike of kijkt hij op dezelfde manier. Het is precies of via Tibo is Yoshi altijd ook nog een beetje bij ons. Zal wel gek klinken, maar kan het niet beter uitleggen.

Liefs en nog veel sterkte !
Marie-Rose

Nog iets waaraan ik denk Elise, waar ik veel aan heb gehad na het inslapen van mijn hond en ook de vorige was aan het boek "Het is stil in huis" van Henk Lommers. Gaat zoals je al kan vermoeden over het afscheid van je lieve maatje, het was echt treffend en gaf me troost !

Wilde het je nog maar even meegeven !

Liefs,
Marie-Rose

Ik heb mijn eerste hondje ook moeten laten inslapen,zij had het aan haar hart,en op een gegeven moment had ze het zo benauwd ,dat ze met haar pootjes begon te slaan. We zijn toen meteen naar de dierenarts gegaan,die zei dat we twee optie,s hadden ,laten stikken ,want ze had al een blauwe tong , of meteen laten inslapen. we hadden geen keus , dus hebben haar meteen laten inslapen. Toen ze de eerste spuit kreeg , kroop ze in mijn armen en hals. Verschrikkelijk is dit om te doen.Ik hoop niet dat een hond weet ,dat je hem of haar laat inslapen. maar op een gegeven moment,moet jij toch de keus maken,en daar heb ik het nog steeds moeilijk mee

helaas moeten wij vanavond ons allerliefste hondje Banjer in laten slapen...hij is nu 14 jaar(in mei geworden)en al sinds maart aan 't 'kwakkelen'.Toen een hevige maag/darm-infectie(24 uur braken en uiteindelijk opgenomen en aan infuus).Nu is vorige week bloedafgenomen en bleek dat hij 't aan zijn niertjes heeft.Maar het allerergste is dat hij niet meer van z'n ontlasting afkan...hij perst en er komt alleen diarree.Eerst kwam er alleen wat afgeplatte poep en dit komt dus van vergrote prostaat óf iets anders...Er is niets meer aan te doen..hij slaapt ook ontzettend veel(alleen maar),maar wil nog wel kleine stukjes 'uit'en is nog zó lief en kan opeens nog erg blaffen en 'druk doen,aslof hij niets mankeert..tót hij weer instort...Vreselijk dit;die laatste uurtjes..heb m'n ogen er al uitgehuild maar probeer me voor hem nu groot te houden;wil niet dat hij van slag raakt...we zullen hem zó ontzettend missen....
nina

Nina,

Ik wens je ongelooflijk veel sterkte deze avond! Ik kan je niet veel troostende woorden geven, want zoiets is vreselijk... Neem rustig afscheid en je kan altijd je verhaal hier kwijt!

lieve groeten Nele

heel veel sterkte toegewenst,en laat banjer verder leven in je hart en je gedachte,het doet pijn vreselijk pijn maar hij heeft het fijn bij jully gehad en je verkort zijn lijdensweg denk vooral aan de mooie momenten,.....het is (niet) erg iets moois te verliezen, beter iets moois verliezen, dan nooit iets moois te hebben gehad,en tenslotte de mooie momenten die jully samen deelde neemt niemand je meer af heel veel sterkte..............

Ik wens je heel veel sterkte,ik weet dat dit erg zwaar is.Heb het zelf mee gemaakt,vond het 't zwaarste moment in mijn leven dat mijn hond insliep.
Huil maar......... is alleen maar goed, en een teken hoeveel je om hem geeft.
Heel veel kracht en sterkte toegewenst!

ja,een hond weet zeker wat er gaat gebeuren,en zal je met zijn ogen laten weten dat het goed is zo.
in januari heb ik siba moeten laten gaan,zij was 14.ze liet me zelf weten dat het tijd was,en ik het niet langer mocht rekken.het verdriet is er niet minder om,maar er komt een bepaalde rust over je,dat het zo goed is.
heel veel sterkte.

Hoi Nina,

Wat vreselijk de uren voor je weet dat hij in zal slapen. Zo graag de tijd willen stil zetten, en tegelijkertijd weten dat het voor hem zoveel beter is om verlost te worden van zijn lijden.

Ik hoop dat deze laatste uren je toch ook nog mooie momenten zullen geven. Dat je hem nog alles kan vertellen wat je hem zo graag zeggen wil.Al de knuffels kan geven die je nog geven wilt.En dat hij straks heel vredig en met rust het leven uit mag stappen en zijn nieuwe reis beginnen mag.

Heel veel sterkte Marianne

bedankt allemaal!
ben nog steeds érg verdrietig,maar trosst me met de gedachten dat hij ruim 14jaar mocht worden en dat hij bij ons het allerbeste huisje heeft gehad wat hij maar kon wensen!!Maar het genis is Enorm!!Was echt hélemaal ingesteld op dat beestje;zat het laatste half jaar thuis vanwege 2 operaties en deelde dit mede met hem(samen op het bedje in de kamer!)..
Maar hij blijft(samen met zijn maatje die 3 jaar terug insliep)bij ons....
gr.nina

Hallo, een hond voelt jouw verdriet van te voren als je er over praat,, maar legt dan niet echt een link volgens mij.
Belangrijk is, dat als de dierenarts komt, dat die alle spullen ( alle nodige spuiten en alles) klaar heeft en bij de hand, voordat je het dier bij je roept.

geef hem een plak worst op het moment dat de eerste spuit er in gaat. sta er op dat het meteen een hele sterke is, zodat de hond snel slaapt en niet strijd tegen het indommelen.

laat de dierenarts pas euthanaseren als de hond echt vast slaat, eis anders nog een spuit of nog liever narcose.

Bespreek dit van te voren met de dierenarts, zodat ook spullen voor narcose bij zich heeft!!! pas als zeker is dat de hind er niets meer van merkt mag de euthanasie worden toegepast.

Dit is echt belangrijk..voorkom doodstrijd!!!!