Wie heeft nog mee een asielhond/herplaatser

Hi allemaal,
Esha komt uit Spanje. Ze is daar in het asiel geboren. Wie heeft er nog meer een asielhond (buitenlands of niet)? Het onderwerp komt af en toe voorbij hier en van een paar van jullie weet ik het ook wel.
ok vraag ik me af wat en of er speciefieke problemen zijn (geweest) bij je hond die je aan zijn verleden relateert. Er wordt namelijk nogal eens geopperd dat asielhonden per definitie probleemhonden zijn. Ik ben daarom benieuwd of jullie dit dan ook zo ervaren.
Ben benieuwd.....
Groetjes, Mischa

Hoi Mischa,

Lola komt zoals je misschien wel weet uit Polen. Haar preziese achtergrond is niet bekend. Het asiel waar ze zat in Myskow wist alleen dat het een "fundhund" is, ze liep ergens los als jonge hond en heeft daarna zo'n vier jaar aan de ketting gezeten. Eerst zonder enige wandeling, later kwam er een vrijwilligster, een fantastische vrouw die ervoor gezorgd heeft das het asiel hulp kreeg van Hundehilfe Polen, ook heeft ze alle honden gefotografeerd en een korte beschrijving gegeven. Bij Lola stond dat ze lief voor mensen is en voor andere honden. Zij en haar moeder zorgden ook dat er genoeg eten kwam voor de honden. Als je leest wat deze vrouwen allemaal bewerkstelligd hebben.
Toen wij Lola uitgekozen hadden, heeft ze een autorit gemaakt van meer dan twee uur om haar te brengen naar het punt waar de medewerkers van de stichting haar over konden nemen.

Nouja toen konden wij de hond ophalen ergens in de buurt van Hamburg, die gemuilkorfd aankwam omdat ze niet in de transportbox had gewild en om zich heen gebeten had.

We kwamen s avonds om 10 uur thuis, daar de hond eerst even uitgelaten en dan dus de eerste nacht in huis. Ze had dus nog nooit een huis van binnen gezien en wilde er eerst niet eens in. Eenmaal binnen poepte ze eerst nog maar een heel droge witte drol in de huiskamer. Ze was vreselijk onrustig en sprong op mijn schoot, op een lompe manier, dan weer eraf....liep rondjes, kortom vol stress.
Ik wist niet precies wat te doen om haar te kalmeren, bij haar blijven of juist maar gaan slapen. We zijn toen maar in de slaapkamer gegaan, en hoorden dat ze was gaan liggen. De hele nacht niets meer gehoord.
De volgende dag kwam ze vrolijk kwispelend aan en na een kleine wandeling (ze was niet veel gewend dus moesten we langzaam opbouwen)heeft ze genoten van haar verse eten.
De eerste keer op het grasveld was trouwens echt mooi om te zien, rollen, rennen, nog eens rollen, heerlijk!!
Aaien konden we haar toen nog alleen onder haar kin, ging je tever dan snapte ze.
Buiten was ze bang voor zo'n beetje alles, auto's, mannen, vreemde geluiden, de spoorwegovergang etc.

Nu bijna vier maanden later is het een heerlijk relaxte hond, soms schrikt ze nog wel ergens van, en haar buik mogen we nog steeds niet aanraken, maar verder hebben we nooit een probleem gehad.
Vanaf dag 2 was ze zindelijk, heeft nooit iets kapot gemaakt, is rustig in huis, gaat graag wandelen, basiscommando's kent ze prima.

Buiten gaat het ook heel goed, schrikt niet meer van alles, kent de omgeving en is veel zelfverzekerder.
Alleen voor sommige honden is ze nog wel bang.

Kortom, geen moment spijt gehad dat we een ons eigenlijk onbekende hond, alleen maar via een foto en korte beschrijving uitgezocht.
Wel hebben we veel voorgesprekken gehad met de mensen van de stichting, via mail, en 1x is er ook iemand bij ons thuis geweest. We wisten dus wat ons te wachten stond en dat we veel geduld en inlevingsvermogen moesten hebben. Er was ons ook gezegd dat het karakter van een hond in een asiel moeilijk in te schatten is. Eenmaal gewend in het nieuwe huis kunnen ze heel anders reageren. We hadden ons dus blanco ingesteld, we zouden de hond nemen zoals ze is en proberen met haar net zo'n goede band op te bouwen zoals we het met onze herder gehad hebben.

Ik denk dat we aardig goed op weg zijn.

Bedankt voor het plaatsen van dit topic, kon ik ff het verhaal van Lola kwijt.

Ben benieuwd naar de andere verhalen,

groetjes Arina, pootje van Lola

Hi Arina,
Mooi om te lezen. Prachtig om te zien hoe ze weer hond worden,hè? Het geeft mij een enorm bijzonder gevoel dat ik in ieder geval 1 dier uit de ellende heb gekregen.
Zeg, ik heb je trouwens nog een krabbel (of pb, weet ik niet meer) gestuurd een tijdje terug over een pools ras waarvan Lola wel wat weg heeft. Nog gevonden?

Groetjes, Mischa

Ik was laatst bij een doggydance demonstratie, en daar deed ook een hond mee die uit Spanje kwam!
Was in het begin erg bang, en nu stond hij een show weg te geven!

Groetjes, Jenny

O, om antwoord te geven op je vraag of asiel honden per definitie probleemhonden zijn zeg ik volmondig nee.

Ik zit dus ook op het forum van de stichting waar ik Lola vandaan heb, dus allemaal mensen met een hond uit Polen.........ik heb nog niet gehoord dat er 1 hond is waarbij het aan de hond lag dat de adoptie mislukt is. Ik denk wel dat het belangrijk is dat de mensen van zo'n stichting eerlijk moeten zijn, dat men dus weet wat voor hond men adopteert, ziek/gezond/jong/oud/groot/klein enz.

De ouders van mijn vriend wonen tegenover ons en hebben ook een asielhond (uit Spanje), ook totaal geen moeilijke hond, echt een lieve schat, rustig, gehoorzaam een heerlijke hond.

Kortom de asielhonden die ik ken zijn geen probleemhonden, natuurlijk wel honden die vaak het een of ander meegemaakt hebben en daarom wat geduld en inlevingsvermogen kunnen gebruiken.

Ja Mischa ik heb die krabbel gelezen, en ergens heb ik antwoord gegeven, weet alleen niet meer waar....lol.

Ben niet zo zeker van dat poolse ras, want dat was een jachthond....en Lola is zo totaal geen jachthond, ze loopt gewoon langs kippen, eenden en blijft altijd dichtbij ons, echt meer een herdertype.

Later zag ik op de wikipedia een foto van een Beauceron en daar lijkt ze eigenlijk ook heel sterk op. Maarja die komt uit Frankrijk......ook weer onwaarschijnlijk. Ook al omdat ik veel honden in dat asiel en andere asiels in Polen zag met net zo'n soor "masker" als dat Lola heeft. Dus misschien toch iets pools.....
het intrigeert me wel nu ik haar eenmal heb.

Ben niet zo zeker van dat poolse ras, want dat was een jachthond....en Lola is zo totaal geen jachthond, ze loopt gewoon langs kippen, eenden en blijft altijd dichtbij ons, echt meer een herdertype.Tja, dan lijkt het me onwaarschijnlijk. Misschien toch "gewoon" een Rottweiler...die worden volgens mij overal wel als erfhond gebruikt...
Heb hetzelfde trouwens, ben ook vaak bezig met het uitpluizen van Esha's achtergrond. Ik heb alleen iets meer "leads" heb fotot's van haar moeder en broertje gezien, maar daar wordd ik ook neit veel wijzer van

Hoe groot is Esha eigenlijk? Ik had altijd de indruk dat ze het formaat van een duitse herder heeft, maar misschien is ze toch een maatje kleiner?

Hah, mocht ze willen !!!! Ze is meer formaat border collie, ze weegt ongeveer 20 kg. M'n profielfoto is niet representatief, daar is ze pas 4 maanden....

Shyra komt niet uit het buitenland maar uit nederland via baasje gezocht. Hij was 5 maand toen hij bij ons kwam. Wist niets, luisterde niet eens naar zijn naam. Had er ook al 3 of 4 gehad.Spelen wist die niet wat dat was. Hij bleef gewoon zitten en keek wat je deed.
Bang voor mensen, zocht bescherming bij Raisa en mijn vriend.
Fietsen, brommers,hardlopers,enz die waren er om weg te jagen.
En hij kon de eerste 2 dagen toen hij hier was zo diep slapen dat je hem niet wakker kreeg. Doodeng.Wij roepen en zelf aan hem schudden maar hij kwam gewoon niet bij.

Wilde niet eten.

Hij heeft dus duidelijk geen goed verleden gehad.
Nu is die een ontzettend eigenwijze donder.Angst voor andere mensen is er nog steeds wat.Fietsen enzo blijft een puntje. Van de 100 x dat hij er niets mee doet, springt die er eropeens weer op af. Zit gelukkig buiten het bos altijd aan de riem.
Ik vrees dat wij hem wel een beetje verpesten ook, want we zijn nu zo blij dat het eigenlijk een lefgozertje word dat we soms alleen maar vertederd kunnen kijken naar hem, dat die dat toch maar durft.

Groetjes Marianne

Lucky komt uit het asiel in Belgie.
Ze zat er een maand..ja geen wonder haar foto was oerlelijk..
Maar kdacht...lelijk of niet kwil eens gaan kijken en bleek ze was onwijs schattig.

Ze kwam als een wild beest binnengerend sprong tegen alles aan en had echt geen tijd..en kdacht JA!! DIE WIL IK..!!
leven in huis brengen...uiteindelijk blijkt ze heel rustig te zijn maar leven genoeg.

Het verhaal van Lucky.
Ze werd gevonden als een bol wol met klitten en viezigheid..een oranje stuk touw, waarschijnlijk door haarzelf doorgebeten om haar nek...toen ze haar gingen scheren zagen ze dat ze graatmager was..je kon ieder bot in haar lichaam voelen..eenmaal bij mij was dat snel voorbij..nu voel ik zelfs haar ruggengraat niet meer..
Ze zeiden bij het asiel..ja ze kan weglopen, springt over hekken heen etc...en ik dacht..ja en? Uiteindelijk blijkt ze dit helemaal niet te doen..waarschijnlijk was ze het gewoon moe in het asiel.
Toen ik geld ging pinnen kwamen er nog mensen die wilde Lucky hebben..toen die asielvrouw mij ging vragen hoeveel ik werkte zeiden die mensen: JA dat kun je niet menen..jij kunt geen hond nemen en wi jwillen die hond..
Maar die vrouw van het asiel zei dat het volkomen normaal was dat een hond zo nu en dan alleen is.
Die vrouw nam een andere hond die 2 weken erna weer terug in het asiel zat..dus ja....blij dat ik Lucky heb gekregen.

Problemen waar ik tegenaan liep..Ja Lucky is mijn eerste hond dus geen ervaring ...Met en met heb ik veel dingen geleerd en khad mij natuurlijk ingelezen.
Lucky kan niet alleen zijn, al gaat het nu langzaam iets beter door een nieuwe methode. Verder heeft ze een hekel aan kussens want daar haalt ze de vulling uit. Nu heb ik geen kussen ivm mijn allergie maar haar kussens zijn altijd zo kapot..dus die krijgt ze niet. Verder ze luistert perfect..op af en toe eens na dan..
EN ja sommige dingen zoals in de stad lopen moet ze leren maar kben sowiezo geen type die met de hond gaat winkelen.
En ja vastbinden buiten lukt niet dan blaft ze alles bij elkaar..
Maar ach weet je..kheb zoiets van dat kun je met pups ook hebben ...kgooi niet per definitie iets op de asielhond..
Kzou het de volgende keer weer doen..al zou ik een pup ook leuk vinden..kvind het jammer dat ik zoveel dingen van Lucky niet weet..
Ook is ze mishandeld geweest want als ik eerst mijn hand ophefde kroop ze in elkaar van angst..nu is dat niet meer..alleen soms bij een stemverheffing begint ze wild te trillen...
Verder kon ze heel veel commandos en was ze zindelijk dus dat is ideaal...

@ Niki,
De hond die ik opgevangen heb vóórdat ik Esha adopteerde, kwam van dezelfde stichting. Die kroop ook altijd zo in elkaar al je je hand boven je hoofd ophief. Ze had het ook in het park, als er iemadn aankwam met zo'n werpstok over zijn schouder...dan weet je het wel, heel sneu. Ben trouwens beieuwd naar die nieuwe methode die je nu genruikt om Lucky alleen te leren zijn...Heb daar zelf met Esha nooit problemen mee gehad, maar gewoon uit interesse...

@ Marianne
Tja, die angst voor vreemden...dat is wat ik bij Esha ook merk. Al moet ik wel zeggen dat het buiten een heel stuk verbeterd is. In huis blijft het lastig. De eerste 2 minuten dan, daarna is ze ineens een allemansvriend.
TOch ben ik er bij Esha van overtuigd dat ze ook moeite met vreemden had gehad als ik haar als pup had gehad. Waarschijnlijk heeft ze pyreneese herder in haar achtergrond en dat ras staat er wel om bekend terughoudend naar vreemden te zijn. Dat geldt toch ook voor de witte herder? Ongetwijfeld zou het makkelijker zijn geweest als we er op jonge leeftijd al rekening mee hadden kunnen houden. Maar, ach, het houd je scherp

Shyra is onze Maltezer. We merken ook wel dat hij minder bang is geworden gelukkig.Maar hij blijft de kat wel uit de boom kijken. En vreemde die moeten toch wel met heel wat uit de kast komen om hem bijv te kunnen aaien. Iemand hier in de wijk bijv die vind hem zo schattig, maar Shyra liep altijd bij haar weg. Toen kwam ze dus met lekkers naar hem toe, wat hij aanpakte en toen vlug weer weg ging hahaha maar nu mag ze hem aaien en vind die der toch wel aardig geloof ik.
Bij vreemd bezoek, gaat die niet meer zover mogelijk bij ze vandaan liggen om ze in de gaten te houden. Maar hij negeerd ze eigenlijk meer.

Raya onze witte herder,hebben we als pup gekregen. Hij is heel vriendelijk tegen andere mensen.Vreemden zal hij niet echt enthouisiast begroeten, negeert ze ook meer. Maar als ze tegen hem praten dan is die altijd bereid even een aai te halen. In vergelijking met Raisa bijv ( die echt meteen dikke vrienden is met elk mens wat maar aandacht heeft voor der) zie je wel dat hij meer afstand bewaard.Hij idd wat terughoudender is.

Vind het ook wel leuk hoor die verschillende karakter trekken. Houd je idd scherp.

Groetjes Marianne

Hey!
Onze Falkor komt uit het asiel in Hilversum, dus NL.
Als pup is hij, samen met 5 andere broers/zusjes, gedumpt in het bos. Ze schatte hun toen op ongeveer 2 weken, toen ze waren gevonden.

Falkor is alles behalve een probleemhond, als er 1 hond makkelijk is in de omgang, is het Falkor wel. Perfecte hond om mee te beginnen.

Zijn zusje is ook zo. Met de andere hebben wij geen contact, jammer genoeg. Wel paar foto's gezien.

Ik wil later, als er tijd en rujimte voor meer honden is, echt een hond uit het buitenland of een asielhond. Ik vind het zo mooi om te doen, door alle ervaringen hier. En je helpt zo'n beestje ook echt!

Liefs,

ik heb vier honden en het zijn allemaal herplaatsers

Ik heb 2 herplaatsers hier, Jessy(bastaardje) en Storm(witte herder).

Jessy was van mijn nicht, ze woont op 2 uur rijden afstand dus ik zag haar praktisch niet. Jessy heb ik wel een paar x gezien bij haar. Ik wou al een tijdje graag een hond hebben, maar het moest een ouder hondje worden die wel al afentoe alleen kon zijn omdat ik en mijn man ook nog studeerde.
Mijn tante vertelde dat mijn nicht Jessy niet meer wilde, dus toen kwam ik in beeld. Ik vond Jessy een leuk hondje om te zien en toen ik hoorde hoe ze daar leefde wou ik haar helemaal hebben. Jessy mocht daar alleen in de gang zijn, de rest van het huis, tuin enz mocht ze niet komen. Jessy werd zo goed als nooit uitgelaten, hierdoor plaste ze wel eens in huis waarop ze meteen een paar trappen en klappen kreeg. Ook liep ze hierdoor regelmatig weg, de mensen in de wijk klaagde dan waarop mijn nicht met nog wat trappen en klappen Jessy wel even op haar plek zou zetten. Ook kreeg Jessy zelden te eten, mijn tante kwam elke x om haar eten te geven en uit te laten.

Toen ik Jessy dus kreeg was ze al 4 jaar en een onzeker, nerveus, mager en angstig hondje. In de woonkamer leven was maar een gek iets. Ze had dan ook geen regels en dacht dat ze ook gerust op de salontafel enzo kon gaan liggen pitten. Plassen in huis deed ze gelukkig niet, want ze was veels te bang voor de klappen die ze dan zou krijgen.

Hoi,

Bikkel heb ik via dit forum.Het preciese verhaal weet ik niet meer zo goed in ieder geval moest hij weg bij de man waar hij was, die ook de moeder had. Misschien dat Thamara het verhaal beter kan vertellen. Thamara had hem bij iemand weggehaald. Thamara heeft in januari een oproep geplaatst voor Bikkel. Ik heb daar op gereageerd en ben gaan kijken naar Bikkel. Thamara woont niet zo ver van mij af dus dat was wel makkelijk. Maandag ben ik gaan kijken en donderdag heb ik Bikkel opgehaald.

Blitz heb ik overgenomen van zijn vorige eigenaar/fokker en is sinds november officieel van ons.

Groetjes,
Wilma

ik heb ook een hond uit sesimbra portugal vandaan.
ik kreeg haar met 13 weken in huis.
groetjes van patricia.

Sorry ik drukte per ongeluk al op reageren.

In ieder geval was het met Jessy wel moeilijk, ze was en is een hondje met gebruiksaanwijzing. Helaas heb ik het stukje onzekerheid er nog steeds niet helemaal uit gekregen. Ik heb haar nu 2.5 jaar en ondanks alle zorg die ik om haar heb gehad en nog steeds wel heb, heb ik er geen spijt van. Ik ben blij dat ze niet meer bij me nicht woont, aan wie ik overigens een enorme hekel heb gekregen, en ik ben stapel op haar. Ze is een heel lief en aanhankelijk hondje.

Dan heb ik Storm, we wouden graag een witte herder en liefst ook weer geen pup. We waren overal aan het rondkijken, asiels binnen en buitenland, rasverenigingen enz enz.... Toen ik toch maar eens op marktplaats ging kijken zag ik Storm staan en op een of andere manier was ik gelijk al verkocht. Ik heb contact met de mensen gezocht en we besloten te gaan kijken. Daar zijn we met hem gaan wandelen en het klikte echt helemaal. Zo hebben we Storm gekregen.

Achteraf bleek dat hij verwaarloosd en mishandeld was . Met hem zijn we echt nog heel erg veel bezig. Hij had geen spieropbouw, bleek al zo'n 6 maanden giardia te hebben, kende geen enkel commando, had nog nooit los gelopen, was niet zindelijk, veel te mager, en bleek na controle van da volledig onderontwikkeld te zijn

Doe ik het weer, ben lekker bezig hoor . Ja het is ook zo'n lang verhaal .

Maar wou nog even toevoegen dat ik ook van Storm geen moment spijt heb gehad, hij is zo'n enorme schat! Ik ben stapel op al mijn hondjes en wil ze voor geen goud kwijt wat voor gebruiksaanwijzing ze ook hebben!

@Rhianne & Erik: 2 WEKEN OUD??!!! Wow, dan is het helemaal een prestatie dat Falkor zo'n easy hond is geworden. Blijkt maar weer dat het dus niet altijd probleemgedrag hoeft op te leveren. Petje af voor jullie aanpak dan!

@Cocoflanel: uit Nederland of buitenland?

@ Wilma, dus eigenlij heb jíj de eerste forumhond Ben je nog tegen (gedrags)problemen aangelopen met jeherplaatsers?

@Patricia: Heb je je hond via een stichting of zelf geregeld? Zijn er nog bepaalde punten waar je aan emrkt dat hij een stuk belangrijke socialisatie gemist heeft?

@ Chocomelk: Waar uit zich Jessy's onzekerheid dan zoal in?
kan me voorstellen trouwens dat je met je nicht dan wel even goed klaar ben. Wat een triest verhaal, zeg!

Groetjes, Mischa

Hoi Mischa,

Ja eigenlijk wel Het enige waar ik tegen aan ben gelopen is het zeer moeilijk zindelijk krijgen van Bikkel.Ik heb Bikkel nu vanaf januari en sinds ongeveer een maand gaat dit goed. Verder wist Bikkel niet wat zit, af en dergelijke was, ook dit komt heel langzaam wel goed. Maar neemt niet weg dat ik met Bikkel veel meer moeite heb dan alle 4 de herders samen. Maar Bikkel is vanaf het begin af aan een vrolijk en een heel vrij hondje die zich heel goed staande houd tussen de herders.Leuk dat je het nog even vraagt

Groetjes,
Wilma

Vergeten over Blitz te vertellen. Nee met Blitz heb ik geen problemen gehad, alhoewel het een grote blafmien is.

De vorige eigenaar is mijn exvriend, dus Blitz heb ik al vanaf pup gekend, sterker nog ik heb Blitz uit het nest van 8 gekozen Maar neemt niet weg dat mijn ex en ik op zeer verschillende wijze met honden om gaan. Blitz heeft ook PH gedaan maar niet geschikt bevonden. Dit was na haar eerste nest Blitz is daarna toch verandert wat zachter/liever geworden. Maar je moet altijd oppassen om bepaalde woorden niet te gebruiken want doe je dit wel dan gaat het knopje om en wordt het weer een zeer felle heks wat ze zoiezo van nature al is.Nu ben ik toch bekend met PH en IPO door mijn exvriend dus daardoor kun je Blitz weer op de juiste manier begeleiden.

Groetjes,
Wilma

Hoi Mischa
Mijn Radja, zwarte kruising herder, nu 14 jaar oud, komt uit asiel in Nederland, is hier met hele nest gekomen omdat moeder geen melk had. Dit was het enigste teefje in het nest en die is gebleven. Nooit geen problemen gehad met haar.
En mijn laatste kruising herder is nu 3 maanden bij mij. Ze is via Sphoek bij mij gekomen vanuit asiel in Spanje. Schat van een hond, soms nog wat onzeker en soms niet helemaal zindelijk.
Twee kleine problemen, maar dat ligt niet aan het feit dat ze uit het asiel komt. Ze is erg snel wagenziek en elke ochtend rond 5.30 klaar wakker en dan moeten we allemaal opstaan, eerder geeft ze geen rust en blaft hele buurt wakker. Maar ik heb hier geen probleem mee, slaap gewoon begin van de avond nog een uurtje samen met haar op bed.
De andere 2 zijn eigen fok en hebben ook geen problemen. Bedankt trouwens voor je complimentje.
gr. marian

Mijn vorige hond Argos ( witte herder )kwam uit het asiel hier en was toen 6 maanden. Hij is vanaf het begin een probleemhond geweest en ben er later achter gekomen dat hij door zijn 1e baas flink mishandeld was. Hij is heel zijn leven een angstbijter geweest en is in december op de leeftijd van ruim 13 jaar ingeslapen.

De 2 honden die ik nu heb komen ook uit hetzelfde asiel, Max ( witte herder ) en Dizzy ( labrador x mechel ).
Deze zijn beide heel gemakkelijk en luisteren goed.

Hey Mischa,

Mijn vaders hond, een kruising van een new foundlander en een golden retriever, komt uit een dierenasiel.
We zijn hem gaan halen toen hij 7 weken was. 1 dag erna mochten we de dierenarts van wacht optrommelen, Ramses (de hond) had een zware longontsteking. Gelukkig genas hij.
Na 2 maanden merkten we dat zijn heup mager bleef en dat hij zijn achterste poten raar neerzette.
Dus foto's laten nemen en ja hoor, heel zware heupdysplasie. Een operatie zou 3000 euro kosten en minstens een jaar revalidatie zou volgen. Mijn vader heeft beslist om die operatie niet te doen, de hond heeft momenteel geen pijn. Mijn vader doet ook zwemtherapie en masseert Ramses meerdere keren op een dag.
Wat ik wel merk bij Ramses is dat hij overgevoelig is voor geluid. Hij is ook zeer angstig als hij in een onbekende omgeving terecht komt en houdt ook niet van andere honden. Met m'n Jack komt hij wel goed overeen.
Nu, niet alle asielen zullen zo zijn als het asiel waar we Ramses gehaald hebben. Maar ik zal er nooit nog een pup halen. Klinkt misschien grof van me. Ik vond het al raar dat ze hem meegaven aan z'n 7 weken. De ouders van de pups waren ook in de verste verte te bespeuren (is nochtans geboren in het asiel). Dus echt gezond kan het niet zijn voor een pup om zo vroeg van z'n ouders gescheiden te worden denk ik.
De man die ons Ramses gaf (noemt zichzelf een dierenpsycholoog) deed ook echt raar.
Hij zei me namelijk om de pup de eerste 4 weken constant bij me te houden, op m'n schoot en in zo'n draagdoek. (heb ik nou nog nooit gehoord). M'n vriend mocht de pup niet aanraken volgens hem want een hond hoorde maar één baas te hebben. En ons pleegkindje (12j) dat samen met ons naar het asiel ging wilde de pup strelen en de man beet haar neus haast af en brulde haast dat ze de hond niet mocht aanraken omdat dit traumatische gevolgen zou hebben voor de hond...
Misschien had zijn gebrul wel traumatische gevolgen voor Ramses en is hij daarom nu zo bang van luide dingen.
Ach ja, geen tweede keer dus, toch niet daar

diego heeft 5 eigenaars gehad en is nu bijna 3,ik heb hem 1 jaar.hij is lamgeschopt door 1 van zijn baasjes en tegen sommige mensen agressief.kyra heeft 3 baasjes gehad en is net 3,zij is gewoon een scheetje,behalve haar baknijd,en ze vrat katten,nu niet meer.levy is 7 maanden en heeft 4 baasjes gehad.dat is ook een schat.
ik heb altijd alleen herplaatsers,en ik zou niet anders willen.slechts 2 keer is het fout gegaan,mijn ervaring is juist dat een herplaatser dankbaarder is,ookal hechten ze zich niet zo snel meer,als ze het eenmaal doen is het voor het leven.mijn honden gaan voor me door het vuur.in januari heb ik siba in laten slapen,die heb ik 9 jaar gehad en was 14 toen ze stierf.zij zat aan een boom gebonden met 2 van haar pups.ze heeft nooit een riem aangehad,en was heel trouw.
ik kan iedereen aanraden om een herplaatser te nemen,de pups krijgen toch wel een baas

Mijn Fien is ook een asielertje, ze is nu 7maand bij mij.
De eerste maanden heb ik er echt problemen mee gehad; ze kon niet alleen blijven, maakte 's nachts kermis.

Op een bepaalt moment wou ik haar echt terugdoen!

Maar ik heb doorgezet, nu, na veel geduld en koekjes, blijft ze nu perfect alleen en 's nachts hoor ik nog geen blafje meer!!

Die 'verlatingsangst' was te wijten aan haar asielverleden, denk ik.
Maar de aanhouder wint!!

vooral positief blijven en goed gedrag belonen en slecht gedrag negeren, en t komt allemaal goed!

Katrien,

Wat goed dat je zo hebt volgehouden, er moesten meer mensen zijn zoals jij !! Niet iedereen heeft het geduld en de kennis die nodig is!!
In het asiel werd het goed getypeerd, heel veel mensen willen gewoon een hond die "af" is. Alsof wij allemaal zo perfect zijn....

Hallo allemaal,

bedankt voor al die verhalen. Ik heb ze met veel interesse gelezen.
Wij hebben 2 jaar geleden onze hond Murphy gevonden in Duitsland, hij zat vastgebonden aan een boom, sterk vermagerd en ontzettend uitgedroogd. We hebben hem naar het asiel gebracht waar bleek dat hij gechipt was, maar de mensen op dat adres beweerden dat het niet hun hond was. Wij voelden ons toch wel verantwoordelijk voor hem en zijn hem dagelijks gaan opzoeken. Ondanks dat we nooit eerder een hond hadden hebben we hem toch geadopteerd. En nu na twee jaar kan ik vol trots zeggen dat we ons geen beter huisdier hadden kunnen wensen. Hij is ontzettend lief, loyaal maar ik denk vooral dankbaar. Hij heeft een tweede kans gekregen en heeft die ook voor 100 % verdiend. Op dit moment zijn we er zelfs over aan het denken om nog een asielhond te adopteren mits dat natuurlijk samen gaat met Murphy want dat is voor ons wel een vereiste...